Het dorp La Roque-Gageac

la-roque-gageac-7Het dorp La Roque-Gageac is even oud als mysterieus. Dit prachtige dorp gebouwd aan de voet van de klif, dat “bijna in de rivier belandt”, werd in al in de prehistorie door mensen bewoond. Uit de Gallo-Romeinse tijd zijn er resten van een heirbaan en een villa evenals een Romeinse waterput in uitstekende staat te vinden. De gekende bewoning van de site is recenter en dateert rond het jaar 849 met de komst van de Noormannen in de Perigord. Uit de tijd van de “viking”-invasies met hun “drakkars” die de Dordogne opvoeren zijn de oude forten overgebleven die de plaatselijke bevolking in de kliffen bouwde om zich tegen deze invallers te beschermen.
Ook de omwalling en de versterkte huizen die La Roque-Gageac tot een ware vesting maakten, dateren uit deze periode. Deze echte vestingstad hield stand tegen de rivaliserende Capetingers en Plantagenets (Fransen en Engelsen) en enkel via de poorten die in de omwalling verankerd waren, kon men de stad betreden.

la-roque-gageac-3La Roque-Gageac werd lange tijd bestuurd door de abt, daarna door de bisschop van Sarlat, de parochiekerk bevond zich echter in Saint-Donat (op 1,5 km), het dorp had slechts een eenvoudige kapel tot in het begin van de 14e eeuw toen het dorp de tweede residentie werd van de bisschop van Sarlat die zijn veiligheid wilde verzekeren.

La Roque-Gageac werd lange tijd bestuurd door de abt, daarna door de bisschop van Sarlat, de parochiekerk bevond zich echter in Saint-Donat (op 1,5 km), het dorp had slechts een eenvoudige kapel tot in het begin van de 14e eeuw toen het dorp de tweede residentie werd van de bisschop van Sarlat die zijn veiligheid wilde verzekeren.

De Honderdjarige Oorlog had geen vat op de stad en toen de storm was gaan liggen, werd de stad in de renaissance verfraaid met gekartelde torens, puntdaken, vensters in plaats van schietgaten, in de stijl van die tijd. Uit deze periode dateren de ruïnes en de resten van het vroegere heerlijke kasteel van de bisschoppen, de rotsvestigingen, de wallen van het oude fort die in 1662 werden versterkt vooraleer ze aan het begin van de 18e eeuw ontmanteld werden en de versterkte huizen van de adel, waaronder het landhuis van de familie Tarde, dat nog altijd het hart van het dorp domineert. Jean Tarde, één van de belangrijkste figuren van de streek werd rond 1561-1562 in La Roque-Gageac geboren en zijn “kronieken” vormen de basis van de middeleeuwse geschiedenis van het dorp.

Hij was een beroemde astronoom, filosoof, wiskundige, archeoloog, theoloog en historicus, hij was “kanunnik-theologaal” of verdediger van het dogma, en bekleedde de functie van Vicaris-generaal van de bisschop van Sarlat. Bij zijn taak om de toestand van de parochies te onderzoeken stelde hij een gedetailleerde kaart op van de streek die tot op vandaag, samen met zijn “kronieken”, één van de belangrijkste bronnen is om de site en zijn omgeving te bestuderen. Op een reis naar Rome nam hij een telescoop mee die Galileo hem geschonken had. Met dit geschenk kon hij de theorie van Copernicus ondersteunen, die aantoonde dat de sterren rond de zon en op zichzelf draaiden. Maar deze theorieën werden door de kerk verworpen en hij werd gedwongen om deze ideeën voor de rechtbank van de Inquisitie af te zweren. Jean de Tarde stierf in 1636.

oen Geoffroy de Vivans, een beroemde kapitein van de Hugenoten en heer van Doissac, La Roque-Gageac in 1589 innam, waren het kasteel van de bisschop en de huizen van de adel reeds aan het vervallen en werden de meeste verlaten. Vervolgens werd het dorp door het bisdom verkocht aan een heer van Salignac. Tijdens de Fronde sloegen de bewoners de aanvallen van Marsin, een luitenant van de prins van Condé af, ondanks de vervallen staat van de wallen. In de tijd van Lodewijk XIV gaf het edict van 1669 over de visvangstrechten de rivier aan de koning en werd de binnenscheepvaart bevoordeeld tegenover de vissers. jardin-exotiqueNa de revolutie werd de binnenscheepvaart drukker en werd La Roque-Gageac een heel belangrijke haven die nu van een militaire vesting een belangrijke handelsplaats werd maar verder nog altijd een vissersdorp bleef. Na de Tweede Wereldoorlog en de teloorgang van de aken, herstelde la Roque-Gageac zich vooraleer het door de “bliksems van de klif” getroffen werd: in januari 1957 kwam er een rotsblok van 5000 tot 6000 m³ los van de wand en viel op het dorp. Er werden een tiental huizen verwoest waarbij er 3 doden vielen en de weg meerdere jaren afgesneden was.
De ontbinding van het calciet (calciumcarbonaat dat als bindmiddel dient) leidde ertoe dat de rots losraakte. La Roque-Gageac moest zich dus een nieuwe look aanmeten zonder zijn oude te verraden, wat het dorp reeds enkele jaren geleden de titel opleverde van “mooiste dorp van Frankrijk” en waarbij het als derde beschermde site komt na de Mont-Saint-Michel en Rocamadour.
Genesteld tussen de klif en de rivier geniet het dorp van een heel mild klimaat waardoor er een exotische tuin aangelegd kon worden. Dit is te danken aan Gérard Dorin die handig gebruik maakte van het natuurlijke solarium van de klif om er een weelderige mediterrane vegetatie te planten waar men palmbomen, bananenbomen, bougainvilles, sinaasappelbomen, granaatappelbomen, citroenbomen en andere oleanders vindt. De tuin kan vrij en gratis bezocht worden.

Het château de la Malartrie

chateau-malartrie-illustrationWanneer u het dorp la Roque-Gageac verlaat en de rivier volgt, vindt u het kasteel dat de verblijfplaats is van Saint-Aulaire, een familie van beroemde diplomaten uit de Perigord. Het werd in de 19e eeuw gebouwd en rond 1920 voltooid.

Dit neoklassieke bouwwerk werd in renaissancestijl van de 16e eeuw opgetrokken voor monsieur de Saint-Aulaire, ambassadeur van Frankrijk. Het is een knappe en mooi uitgevoerde reconstructie waarvan de stenen zo gepatineerd zijn dat men deze voor antiek houdt, waarbij ze kleur op kleur voor de roodbruine rots geplaatst zijn.

Te bewonderen zijn de vierkante toren met mezekouwen, zijn ronde torens en zijn dakvensters.